دلتنگم و دلتنگیم آماج خطر نیست ؟

دروغ بگویم ؟ بگویم حسادت نمی کنم وقتی می بینم همکارانم ارشد قبول شده اند و من نتوانستم کنکور بدهم

از ترسم .

ترس قبول نشدنم .

دلم گرفته است . دلم تنگ است . دلم غصه دار است . دور هستم از هر چه آرزویش را دارم .

در کوته ترین نقطه زندگیم نشسته ام .

نمی توانم پرواز کنم . نمی توانم ....

من حسادت می کنم

به اینهایی که امروز همگی خوشحال ند و من دل توی دلم نیست .

کسی نیست تشویقم کند. کسی نیست کمکم کند . کسی نیست پای آرزوهایم بنشیند .

کسی نیست درد دلم را بشنود.

من تنها هستم .

من تنها هستم .

اه ، اه ، چه بهانه های مسخره ای ، چه توقعات بیجایی

مگر تنهایی من مال امروز است ؟ مگر بی کسی من مختص درس خواندنم است .

اینهایی که گفتم همه اش بهانه بود .

حقیقت این بود که رویایم به اندازه ی بهانه هایم قوی نبود .

من انها را قوی می کنم و سال دیگر در همین ماه خبر قبولیم را در کنکور کارشناسی ارشد اعلام خواهم کرد .